Tears don’t come alone

Wat een dag. Echt hoeveel er kan tegenzitten op 1 dag, geen idee, maar vandaag zat echt wel alles tegen.

Deze ochtend vertrok ik naar CIBE en hield Fanny, de verantwoordelijke, mij tegen. Ze vroeg wanneer ik nu mijn kamer ga betalen. Ze wilt dus dat ik hier plots even 1350 dollar op tafel leg. En dat voor een kamer, waar het water gewoon binnenloopt (je zou de muur alweer eens moeten zien, roestplekkern zijn er ook al op grond). Ale hopla de eerst opdoffer, daarna voegde ze er nog aan toe dat we morgen uit de kamer moeten. Morgen.. Serieus, wanneer ga ik ooit mijn valies maken. Het is nu 23u en ik ben nog belange niet klaar met mijn presentatie, laat staan dat ik tijd heb om mijn valiezen te maken. Echt, ik kreeg het al, de tranen stonden in mijn ogen, maar ja.. volhouden, want ik had veel werk voor de boeg.

Het ergste moest dan nog komen.. Ik opende mijn mail en zag plots mails over de beurs en ja inderdaad I didn’t get one. Reden: wel mijn project is niet haalbaar. Sorry, maar ik kan die dwaze reden echt niet meer horen, ik mag hier morgen al mijn resultaten gaan presenteren, resultaten van hard werken 11 weken lang. EN ik ben de eerste die hier iets over kan publiceren. Zoek maar eens naar metabolieten van cacao je zal er niets over vinden. Dr. Cevallos en ik hebben het deze week getest, niets.
Zodra ik de mail las begonnen de tranen over mijn wangen te rollen, zo ontgoocheld, maar echt zo ontgoocheld. Nog maar eens zie je dat het leven echt niet fair is. Ik ga er niet te veel meer over uitwijden, maar als je dan ziet wie wel een beurs krijgt.
Maar ik ben niet van plan het hierbij te laten.. Dr. Cevallos zelf spoorde me ook aan om er iets mee te doen, hij vindt het zelfs te belachelijk voor woorden.

Ik moet zeggen de voorbije week heb ik echt veel aan hem gehad. Mijn presentatie zou er niet zo goed uitzien zonder zijn input. Het is tenslotte voor mij ook de eerste keer dat ik zo’n belangrijke presentatie moet maken, maar ik moet zeggen, ben er wel een beetje trots op! Het ziet er mooi uit!

Ik moet zeggen ik ga het CIBE wel missen, vandaag toen ik aan het wenen was, kwamen de meisjes van het labo bij mij en ze pakten me eens goed vast. Deed deugd, een knuffel kon ik wel gebruiken.

En nog steeds zit ik met dat ambetante gevoel, mijn ogen staan alweer gezwollen van het wenen.. Beloofd voor morgen.

Soit, ik ga nog wat aan mijn presentatie werken en dan mijn bedje in!

Duim allemaal eens voor mij. Er komen een heleboel dokters luisteren, heb al schrik voor hun vragen!

Slaapzacht! -L-

Image

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s