Day 55 (23-08)

Deze morgen opgestaan en ik zag de deur van Dinara haar kamer openstaan. Dan maar eens goeiemorgen gaan zeggen. Daar zaten Dinara en Franco dan, klaar om te vertrekken, ik verstond er niets van. Ik wist dat er gisteravond iets gebeurd was, maar hoe of wat, wist ik niet.  Soit, ik moest door want om kwart voor 10 vertrokken richting quadrijden. Ontbijt terug overgeslagen, ik merk terug dat ik echt niet veel slaap en vooral in mijn break niet rust. Maar het zijn de laatste momenten dus ik wil nog zoveel mogelijk doen. 

Na 5 minuten waren we al aan de canyon waar we gingen quadrijden (ik heb geen idee hoe je dit anders zegt of schrijft :p). Daar kregen we uitleg over hoe de quad werkte en kregen we een helm. Vervolgens mochten we op onze quad gaan zitten en konden we vertrekken. Vertrek maar zeiden ze tegen mij en ik zat daar hmmmm wat moest ik nu weeral doen.. mijn eerste meters waren niet echt schitterend J ik zat bijna in het ravijn, ze hadden gezegd we rijden op 1 lijn! Mekaar niet voorbijsteken, ik was als 2de gestart maar na 5 minuten zat ik al achter Karel, Mathias en Andy :p
ik had zoiets van ik rijd op mijn eigen tempo, kan mij niet schelen dat ze roepen tegen mij, ik ga mijn leven niet riskeren :p maar na even de quad gewoon te zijn ging het al veel vlotter, ik durfde al goed gas geven en het was toch wel kicken vond ik. Vooral als je dan nog eens die prachtige omgeving ondertussen in je opnam. De canyon was fantastisch. Na 10 minuutjes op de quad hielden we een eerste fotostop, zoals ik al zei ADEMBENEMEND. Niet zoals Petra natuurlijk maar toch ook enorm mooi.
Vervolgens reden we door,voor 5 minuten en al terug een stop. Bleek ook dat dit onze laatste stop was en dat we al gingen terugkeren. Niet goed dus, ze maken je wijs dat je een uur op de quad zit, maar ik denk dat een half uur al veel zal zijn. Puntje om tegen Emiel te zeggen.

Na dus een uurtje weg te zijn geweest en nog een gevaarlijke terugweg gehad te hebben met de quad (echt ik denk niet dat ze het zouden gemerkt hebben als ik in een ravijn was gereden :p) konden we terugkeren naar het hotel. Onderweg Mims gebeld, hij had kunnen regelen dat hij vandaag zijn vrije dag had en wou graag die dag met mijn familie doorbrengen, jammer genoeg voor hem belde ik hem uit zijn bed J Dan heb je eens een vrije dag :p

Terug in het hotel waren Dinara en Franco nog steeds hier. Ik vroeg hen hoe het nu zat en om half 1 gingen ze het hotel verlaten, ze moesten naar de politie want hun paspoort lag daar. Nog steeds vind ik dat iets raar, maar ja. Ik dan maar vlug iets eten, ondertussen was Mims al in het hotel. Om 3u gingen we vertrekken want hij had mij beloofd dat hij mij en mijn ouders ging meenemen naar de berg, Karel en Mathias wouden niet.  Om 3u10 namen we de taf taf naar het strand en wachten we op Mido en Turky die ook meekwamen naar de berg. Van het strand gingen we eerst te voet tot aan Hyatt. Onderweg aan elk hotel wordt je rugzak steeds gecontroleerd. Aan Hyatt gingen we dan de berg op, het was enorm warm, maar ik merkte toch dat ik het minder lastig had dan de eerste keer dat ik de berg opgeklommen ben. Na een half uurtje klimmen en ondertussen foto’s maken en genieten van het uitzicht was het tijd om terug te keren naar beneden. Het is hier toch echt prachtig en steeds besef ik meer en meer hoe zeer ik deze adembenemende plaats ga missen. Alles wat ik hier heb meegemaakt pak niemand van mij af, maar het zal moeilijk zijn om de draad terug op te pikken.

Eenmaal terug beneden was het dan tijd om nog te snorkelen. Mims en mijn mama samen op de steiger en wij gaan duiken naar de vissen. Zo’n dag kan je toch echt niet inbeelden, prachtige omgeving en naar het topje klimmen om dan daarna de onderwaterwereld nog eens te verkennen. ZALIG. Tegen 17u was het dan tijd om terug te keren, anders misten we de taf taf en moesten we te voet gaan. Terug in het hotel vlug nog een duikje nemen, eens checken hoe het met Karel en Mathias en hun francaiskes is en dan naar mijn kamer om te douchen.

Op het pleintje hier kwam ik Franco en Dinara tegen die hier dus nog steeds zaten. Dinara voelde haar niet goed en vroeg of ze mijn badkamer mocht gebruiken. Geen probleem voor mij, ik had medelijden met hen, iedereen van het team had hen verstoten en ze hadden nog steeds geen paspoort dus konden geen kant op. Ik heb haar dan ook maar een bed aangeboden. Mims bleef hier ook, want hij ging djen deze avond, dus mijn kamer was goed vol, dan Franco er nog bij en het was compleet. In tegenstelling tot de rest van het team  had Mims al direct naar Beo in Sharm gebeld en al voor Dinara en Franco kunnen regelen dat ze daar konden gaan werken, maar hun besluit stond vast ze wouden weg uit Egypte en gingen naar Tunesië. Maar ja nu konden ze natuurlijk nergens naar toe, ik zei dat ze hier wel konden blijven en mochten slapen als ze wouden.

Ik en Mims dus naar beneden gaan werken en maar afwachten of ze er nog gingen zijn als ik terugkeerde. Terug de oude minidisco gedanst, Mido, Mims en ik, man wat waren wij toch een goed team, ik denk dat iedereen wel het verschil kon zien. Daarna eten en daarna was het karaoke tijd. Niet dat er veel volk was om t zingen, maar geen probleem dan was het snel disco tijd met dj Mims :p Het verschil met gisteren was groot, gisteren stond er niemand op de dansvloer, nu stond hij vol :p

Om middernacht was het dan tijd om eens te checken hoe het met mijn kamer was, Dinara en Franco waren er nog steeds, geen probleem voor mij. Ik terug naar beneden, wachten op Turky en co want we gingen naar camp om zijn verjaardag te vieren. Plots kwam Mims naar mij en zei dat ik moest zorgen dat Dinara en Franco wegwaren uit mijn kamer want dat ik anders problemen zou krijgen. Ik moest iemand van de security meepakken en ze buiten steken, echt waar ik voelde mij als een criminieel. Turky is zich daarna wel bij mij komen excuseren, maar het moest omdat iedereen anders hier problemen zou krijgen. Het had iets te maken met dat Dinara met iemand van het animatieteam een koppel was geweest en dat was gedaan en nu was ze met Franco, of zoiets, als ik het allemaal goed kon volgen.

Wij dan maar vertrokken naar Camp. Eerst naar Radisson om nog wat volk op te pikken. We zaten met 8 in de auto :p De chauffeur, Mido en Moody vanvoor, Dario, Michael, Mims en ik vanachter en Ali in de koffer… en de auto maar vlammen tegen 160 per uur :p eenmaal in camp aangekomen stond ik versteld. Het was er pikdonker en we konden allemaal samen op kussens gaan zitten, vlak aan de zee, muisstil en een prachtige sterrenhemel. Met een kampvuurtje aan te steken was het helemaal compleet! Nog maar eens besefte ik dat ik deze plaats zo hard ga missen.  Iedereen zat wat verspreid over het strand naar de sterren te kijken toen plots 2 ruzie begonnen te maken, ik weet niet wat er gebeurd is, maar ik weet wel dat Mims zei Laura kom nu en dat we 2 minuten later in de auto zaten op de terugweg. We waren met 7 teruggekeerd, echt jammer dat de avond zo moest eindigen. Er is iets raars met heel La Vacca, maar ik weet niet wat, echt soms is het moeilijk om al de histories hier te volgen.

Ik weet toch dat ik een prachtige dag gehad heb! Ik weet wie mijn vrienden hier zijn en wie ik kan vertrouwen en wie niet. Ik ga ze enorm missen!

L.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s